Długość nocy 22 czerwca (dzień przesilenia letniego).
O godz. itd. = długości nocy w godzinach. Gdy słońce w czasie łata półkuli północnej zbliża się do stanowiska najbardziej północnego (maximum 21—23 czerwca blisko 23°27), wtedy odcinek kuli ziemskiej nieprzerwanie oświetlony staje się coraz to większy. Na północ od koła biegunowego (63° 33′ szer. północnej słońce w czasie tego maximum znajduje się przez pewną liczbę dni ponad horyzontem (słońce polarne). Poza tym ostry kąt, który tworzy z horyzontem dzienna droga słońca, powoduje na wszystkich szerokościach ów długi zmierzch (względnie świt), który jest charakterystyczny dla owych krain przy zachodzie 1 przy wschodzie słońca. To jest przyczyną, że nawet już daleko na południe od koła biegunowego właściwa noc nie zapanowuje, nawet wtedy, gdy słońce znajdzie się pod horyzontem.
SŁOŃCE POLARNE I ŚWIATŁO SŁONECZNE W LECIE.
Każda kraina, która się rozciąga na północ od koła biegunowego, jest krainą słońca polarnego. Z wyjątkiem jednak półwyspu Skandynawskiego wszystkie krainy, leżące poza północnym kołem biegunowym są prawie nic uprawne i nawet w lecie zimne. Przyczyna, która sprawia, że Skandynawia stanowi pod tym względem wyjątek, omówiona będzie później.
Co się tyczy Szwecji, to kraj ten, jak jest wskazane w innym rozdziale książki, daje możność podróżowania pociągami bezpośrednimi do okolic opromienionych słońcem polarnym i do znalezienia w tych okolicach osiedli ludzkich i miejscowości, korzystających z nowoczesnej kultury.
Na biegunie panuje, jak wiadomo, w czasie półrocza letniego dzień nieprzerwany. Ku południowi zmniejsza się stopniowo liczba dni, w których słońce znajduje się nieprzerwanie ponad horyzontem. W najbardziej na północ wysuniętych częściach Szwecji czas ten obejmuje kilka tygodni. Tak np. na Abisko słońce polarne jest widzialne od 28 maja do 18 czerwca, a na sąsiednich górach jeszcze dłużej. Ale, jeśli nawet słońce polarne nie jest widzialne, to załamywanie się promieni światła sprawia, iż w najbardziej północnych częściach Szwecji od początku maja do początku sierpnia noc właściwie nie istnieje. Do pozostałych części Szwecji stosuje się to samo w tygodniach, bliskich przesilenia letniego. Najdłuższy dzień, czyli czas od wschodu do zachodu słońca, trwa w Lulei w czasie przesilenia letniego (22 czerwca) 23 godzin, w Sztokholmie 28 godzin. Do początku lipca na szerokości geogr. Sztokholmu niema mowy o prawdziwej nocy.
Oświetlenie śród nocy takie, jak w pełni lata, wywołuje szczególne czarujące wrażenie i przedstawia najcudowniejszą grę kolorów, nawet na tych szerokościach, gdzie w przeciwieństwie do Laponii potężne wyżyny, góry śnieżne i wielkie wodospady pomniejszają znaczenie porywającego widowiska słońca polarnego. To światło słoneczne śród nocy zanurza krajobraz szwedzki z jego błyszczącymi wodami, ciemnymi wyniosłościami leśnymi, lub też z jego śnieżnymi górami i wodospadami (jak w prowincji Jamtland), w pewnego rodzaju światłocień, którego wrażenie u wszystkich turystów z krain bardziej południowych pozostawia po sobie trwałą pamięć. Dzień Jana Chrzciciela, 24 czerwca, ten punkt kulminacyjny światła, jest w całej Szwecji dniem świątecznym, dniem zabaw ludowych.